Toen haar handen nog die van mijn moeder waren

Niet het veraderd drijfhout nu

Waarin ons beider lot al beklonken is

Wist ik nog niet die blik in haar ogen

De kromming van haar strelende hand

De tijd bezwerend die ik nu pas herken

Wist ik nog niet van de liefde

Waarmee ik me al een leven lang omgeven weet

Zoekend haar handen

Om deurstijlen van

Steeds kleinere kamers

Kijkt ze haar verleden in.

Nooit meer thuis.

Haar leven verstoft en bijna vergeten

IJzeren wetten dwingen tot oversteek

Van bed naar stoel

Bijna honderd jaar ingesleten gebaren

Het brood naar haar mond

Haar ogen nog zo blauw

Verwarrend helder

hij walst me in zijn boring uglyness

naar zondoorstoofd koren

de koekoek in de middag

de geuren van mijn jeugd

mijn tenen knipogen weerbarstig rouge

en we neurien zacht:

"how fragile we are - how fragile we are"

hemd dat wekenlang in cellofaan gewacht heeft,

eindelijk in de was.

zwart schommelt zacht in de wind, asemt wierook

het ijle In Paradisum suist na.

hier en daar al een roos verwelkt,

een lelie geknakt.

't zout van tranen gewassen,

je moet maar gaan nu.

laat ons het lage late zomerlicht,

de zekerheid van rood verkleurde wingerd.

jouw huis ligt deze avond in

mist en nevel van de rivier

knerpen van grind geeft even respijt

en dan onherroepelijk jij

het blauw van glas en anemonen

gevangen in je huid en ogen

de onrust van je lijf

ketst tegen het hoge gakken van ganzen in de lucht

ze zullen vliegen voorbij de vrieskou in de ochtend

en jouw huis uiteindelijk alleen is, zonder jou

Jij en ik

Praten in de kamer

Van onze geschiedenis

Uit de bestofte hoeken

Dansen we langzamerhand

Op stroeve zolen

Nu ik eindelijk zie

Hoe het leven zijn vorm krijgt

En ook weer verliest

Wil ik zo graag nog een keer

Een flodderig jurkje

En elkaars schoenen ruilen