30-09-2019

Onze krent, beetje weemoedig ben ik er wel van.

Het is een vreugde en een last

Het is een vreugde en een last / Een afgetakeld lijf te dragen. / Wat vroeger wild en bloeiend was / Is nu vermoeid en aangeslagen.

het bloed gaat in een trage stroom, / De moegeworden schouders zakken. / Zo nijgt een volle appelboom / Onder gewicht van eigen takken.

Gij jongelieden hebt geen weet / Van tederheid en smart die maken / Dat bomen met hun bladerkleed / Eens nog de aarde willen raken.

1988, Vladislav Chodasevitsj (1886 – 1939), Rusland

Dit bericht is geplaatst in Gedichten, Huis met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *