13-05-2022

715544A0-669F-4A2E-A1E6-A977B4317508

Deze foto is van eind april, we gingen een eindje rijden en natuurlijk even kijken hoe Willem vordert met het land klaarmaken voor de zomer.

 05C16446-87FD-44C3-A85B-7E6096D50FC3

Er gingen en er gaan veel kaarsjes doorheen. Hier bij broeder Everardus

12096472-1C39-48DE-BF44-BFA15E2F1B8E

In  NZ overleed Dave, de schoonvader van L, de jongste en nakomertje uit een groot gezin. De oudste uit dit gezin sneuvelde in de tweede Wereldoorlog, hij was piloot en ik geloof pas 22, ligt begraven in Ede op een klein oorlogskerkhofje.

Om toch een beetje dichtbij de familie te zijn legden wij bij Jack een bloemetje

B053113A-0090-4E05-BF5A-286815ED4D3F

Vandaag hoorde onze W de totale uitslag en behandelplan in Eindhoven, zoals gedacht, chemo-operatie-chemo. Als we jarig zijn heeft hij de eerste chemo al achter de rug. Ter afsluiting van de dag gingen we ( M, Astje P en ik ) pannenkoeken eten in Herpen. Onverwacht fijne dierbare avond. Nu slaapt tante kaatje in de kamer naast ons en heeft M even rust.

Geplaatst in Algemeen, Familie | Reacties staat uit voor 13-05-2022

23-04-2022

Vasalis:
‘Als daar muziek voor is, wil ik het horen:’
Uit
M. Vasalis, ‘ Verzamelde gedichten’, Van Oorschot, Amsterdam,  2021, blz 91

39312B41-2258-4C6E-A0A4-5D0894650495

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 23-04-2022

22-04-2022

W en M sept 2015

W en M sept 2015

 

Het zijn zulke verdrietige tijden.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 22-04-2022

08-04-2022

F3D0BD9D-F25F-4C19-973A-F874AA8CB2B7

Veel te lang niets geschreven, we zijn beland in wat wel eens de derde wereld oorlog zou kunnen zijn zijn.
Corona bestaat, de huidige variant ‘omicron’ is mild ziekmakend en we moeten er mee leren leven. Zelfs in NZ waren ze ziek; behalve St.

Voor ons herneemt het leven zich een beetje, we waren een week in Zeeuws Vlaanderen en zagen A en J, dierbare familiebanden. De week erop naar Castricum, O en W 50 jaar getrouwd, meteen een mooie gelegenheid om een bloemetje op het graf van moeder te zetten.

3DD60797-45A0-4FDF-B427-E3CCCEFF2A1F
8811CBD2-59D1-471A-B6A6-3EAF269FBF35

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 08-04-2022

19-10-2021

313E005A-6325-4980-89F9-6AF6B33D950C

Just the two of us !…Early Spring Lake Tutira. Hawke’s Bay.

Geplaatst in Bloemen in mijn tuin, NZ | Getagged | Reacties staat uit voor 19-10-2021

03-10-2021

F467A501-38AD-457C-B50D-A335C5DF20DF 36995C23-CDCD-496B-9B80-73E7F533BAB3

Ze gingen naar the beach, en het lam ging mee. De lente begint daar, en maar goed dat ze daar zijn. In de Waikato is level 3 weer van kracht. De meisjes hebben vakantie dus is het sowieso nu prettiger om daar te zijn.
P en ik beleefden gisteren en vannacht de nachtmerrie van de ouder wordende mens; valpartijen met zere knie en gekneusde ribben als resultaat.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 03-10-2021

26-09-2021

F6CE0C27-FAF8-4BF3-A9DF-C265E5567E06 6126898C-B66E-4A9B-A7A0-3E18A98BE191

T was wat killig in NZ, maar ze liep als nooit tevoren, en maakte een verslag op school

 956494A8-925F-42F2-A110-349EEA049B9B 17189F9F-3406-4881-9339-FCB9330FE4F4

Zusje ook,veel in beslag genomen door het huis lammetje. 8 x dgs een flesje!

C4BFBCFE-601F-4E1A-A7CA-F81548F87856

kijk de lente komt eraan aan de andere kant, hier worden de nachten al wat kouder.
Eindelijk was onze kleine logee er weer eens, we stemden haar vrolijk met pannenkoeken in de Tornse Molen, prachtig in het vroege avondlicht. Én een bedje dichtbij onze slaapkamer. 56ED066C-0C27-4E67-B2A1-C0E0459DE81C 25B0D987-4236-49A3-B193-AC7CC90A7D36

Geplaatst in Algemeen, Familie, NZ | Reacties staat uit voor 26-09-2021

02-09-2021

Vandaag is Ans jarig en P treinde naar Maastricht, het is er gezellig appte hij net.
ook WG, en mijn beurt,

van Marieke Lucas Rijneveld:

.

Als het land niet meer plat is

.

Stropakken liggen als blokken roomboter in het weiland, hier heeft het

platteland een berg maar vanaf de berg gezien is alles plat, en we

stotteren terwijl we toch geen last van spraakgebrek, maar elkaar duidelijk

willen maken dat de meeste onderbrekingen ongepland zijn.

.

Je overall is te ruim bij je schouders, we zouden er twee dwergkonijnen

onder kunnen stoppen, dat staat toch beter als ze straks de boerderij een

injectie geven, in laten slapen als de hond van de boer twee sloten

verderop. Sommige onderbrekingen speelden zich af op de hooizolder

.

waar je je bezwete gezicht op mijn blote buik legde, mijn navel

vergeleek met een kijkgat in de schutting, daarachter kon je alles zien

wat zich in mij afspeelde en we zouden de berg onthoofden zoals je een

eitje en dan samen oud en knotwilgen, maar nu staat er een bord met een

.

blije man in pak erop met in zijn hand een stad als een zwarte kever.

Denk aan al die uitgestrooide boeren in de koeien getrokken die als

wandelende graven tussen de bloesems als rouwboeketten lopen, we klampen

ons aan elkaar vast en kijken naar het laatste huis op het platteland dat instort

.

als een composthoop zonder luchtholtes. Iemand zegt dat je meerdere

huizen kunt bewonen, dat een koe met zeven magen zich toch niet vaker

verslikt, en we vragen ons af hoe het je vergaat als je een maag wegneemt

wat je dan nog wel en niet zal kauwen. Mijn hoofd verstikt een dwergkonijn

.

omdat ik gebruikmaak van zijn schouder, ergens fladdert het baasje van de

kever, er zijn onderbrekingen in onderbrekingen, stiltes die naar kuilgras ruiken.

 

mooi? Heel mooi!
merkwaardig hoe dingen veranderen, dit gedicht uit 2016 raakt me diep.
Eigenlijk wilde ik wat vinden in een bundel van Willem van Toorn en die is opeens verouderd.

Ruim 4 maanden na de operatie, pijn is minder maar absoluut niet weg, grr Prachtige dag vandaag met al de herfst in het licht en lucht

Geplaatst in Algemeen, Gedichten | Reacties staat uit voor 02-09-2021

17-08-2021

gisteren in de krant een fijn stuk van Marjoleine de Vos dat ik maar in z’n geheel kopieer. Zo voelt het

De klimaatramp gaan we niet tegenhouden

Marjoleine de Vos

Dat het mensentijdperk zomaar over zou kunnen gaan in het vuurtijdperk. Of het watertijdperk. Ik kijk naar beelden van het Griekse Evia dat in het noorden van kust tot kust in brand staat – twee jaar geleden reed ik daar nog door de begroeide bergen, zwom in de zee bij Rovies, zong met de pensionhoudster het lied ‘Het grootste moment is nu’, onwetend, zoals de mens nu eenmaal altijd is, van het grote moment dat nog zou komen.

Op een hoogtekaart heb ik gekeken hoe hoog mijn huis boven NAP ligt. 1.75 m, niet veel, maar toch iets als het water komt. We hebben een ondergrondse watertank, die zat er al, fijn voor als het droog wordt.

En natuurlijk moet je oppassend zijn, doen wat je kunt: het huis is geïsoleerd aan alle kanten, er liggen 24 zonnepanelen op het dak, er staat een elektrisch autootje voor de niet al te grote afstanden, ik heb een treinabonnement, ik drink havermelk – en lach mezelf uit om al die futiliteiten, bij het zien van de verwachtingen, de voorspellingen, de maatregelen die nodig zijn om iets te veranderen.

We gaan deze klimaatramp helemaal niet tegenhouden. Ik geloof dat tenminste niet. Er zijn altijd zoveel landen die niet mee willen doen, zoveel grote financiële belangen, zoveel traagheid en onwil en onmacht en ongeloof – ‘we’, het we van alle mensen, gaan dit pas geloven als er dijken doorbreken, hongersnoden uitbreken, stromen vluchtelingen uit te hete gebieden op drift raken.

Je zou er somber en wanhopig van worden, maar, dat is het curieuze, ik word dat eigenlijk niet. Is het omdat ook mijn voorstellingsvermogen tekort schiet, of wat is het, is het dat de levensdrift sterker is dan de angst voor de toekomst?

Ik denk aan de brief in Leven en Lot van Vasili Grossman, waarin een moeder vanuit het getto aan haar zoon schrijft: „Hier zie ik dat hoop haast nooit samengaat met rede, het is iets onzinnigs en instinctiefs denk ik.” De mensen leven, zo schrijft ze, of ze nog jaren voor zich hebben, terwijl ze weten dat ze hier bijeen zijn gedreven om te worden afgemaakt, misschien al over een paar weken. De moeder, die arts is, verbaast zich erover dat ze intussen gewoon patiënten bezoekt en hun zegt om een paar weken oogdruppels te gebruiken, of een operatie in overweging geeft. Andere mensen trouwen, of voorspellen dat ze ineens zullen worden vrijgelaten. „Wat een rijkdom aan hoop!”

Ze kijkt om zich heen en kan niet geloven dat ze echt allemaal verdoemd zijn.

Zo kijken wij ook, weliswaar in een andere omstandigheid, maar toch. We menen nog veel tijd te hebben, al weet niemand hoeveel. Het maakt niet uit.

Ik lees een heerlijk boek van de kunstcriticus Martin Gayford over en met David Hockney, die in 2020 in zijn huis in Normandië het komen van de lente schildert, Spring Cannot Be Cancelled heet het. Geweldige, levenslustige titel. Ik krijg, zoals altijd als je naar werk van Hockney kijkt, of iets over of van hem ziet of leest, enorm veel zin om veel beter te kijken.

Voor ik in slaap val, denk ik niet aan overstromingen maar aan de zonsopgang die hij schilderde, allemaal kleine schilderijtjes achter elkaar waarop de duisternis plaats maakt voor overweldigend stralend licht.

Ik weet weer helemaal wat het is, een zonsopgang, ik zie het op zijn schilderijen, dat donker tegen de lichter wordende hemel, de kleur die terugkeert en ik voel in het donker liggend geen angst maar vreugde. Vreugde om het in leven zijn. Er is geen houden aan.

Marjoleine de Vos is redacteur van NRC.
Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 17-08-2021

14-07-2021

42554B00-3A1D-483B-9909-CC3732A67CB1

DAGGEDICHT – M. Vasalis (1909-1998) – Moeder

Moeder

Er was niets, dacht ik altijd, denk ik nog,
dat je niet kon. Heel mooie pakjes maken
ritselend met bruin papier –
de stroeve jampot opendoen, wonden verbinden
gireren, condoleancebrieven schrijven,
voorlezen, spreken in vijf talen, bijna
verdronken honden uit het water halen
levendig luisteren naar langdradige verhalen.
Maar bij het einde van het lied zei je:
ik kan het niet, liefje, ik kan het niet.
En je bedoelde doodgaan. Uren door het mulle zand
gestrompeld, houvast zoekend met je hand.
Ook dat heb je tenslotte gekund,
beminde. En aan het strand zal ik je later vinden.
Laat me je vinden. Je kan het toch?

(Uit: M. Vasalis Verzamelde gedichten. Van Oorschot – Beeld: kunstenaarsportretten van hun moeders: Lucian Freud ‘The Painters Mother Resting I’ – James McNeill Whistler ‘Whistler’s Mother’ – David Hockney ‘Mum’ – Vincent van Gogh – Portret van zijn moeder)

Geplaatst in Algemeen, U-V | Reacties staat uit voor 14-07-2021