M e i z o e n

Druk druk, metselaars aan het werk die een trap opnieuw opmetselen èn kleine klusjes voor me uitvoeren, zoals een bankje metselen in de wal voor de laatste zonnestralen.
Naar de kapper naar de dierenarts naar de bakker: dàt zag ik op pinterest, krakend vers broodje, nutella erop dan aardbeien. OMG zo wordt het natuurlijk nooit wat met dat dieet!
In mijn zak, twee grote metselaars zo in mijn zak!
Morgen krijgen ze aspergesoep.

@ culinette!
Aspergesoep van mijn moeder,oma, talloze tantes nichten en uiteindelijk ook van mezelf:

Ga naar de plaatselijke aspergeboer, koop mooie asperges en bewaar die voor zondag in een natte theedoek in de groentela.
Het maaltje soepasperges dat je zo meekreeg, liefst vandaag nog schillen ( ruim!) bv op het muurtje. Samen met dochter/ kleindochter.
De schillen opzetten met water en zout, als je denkt dat het voldoende zout is, nog een beetje erbij.
Een half uurtje zacht koken tot gaar, door de zeef en aspergenat bewaren.
Nu mogen de soepasperges op het vuur, zo’n 20 minuten, de laatste 5 minuten de kopjes.
Van boter bloem en het aspergenat een mooie blonde roux maken tot gebonden voor soep.
Asperges erbij, heel zacht opwarmen, plus handje fijngesneden peterselie ( het geheim van peterselie is veel!) en de 2 of 3 hardgekookte eieren
fijnprakken en op het laatste moment erdoor scheppen.
Nootmuskaat mag, beetje room ook, liever geen witte wijn door de roux, vanwege de eieren.
Witte wijn erbij drinken mag ook, maar bedenk het is maar een doordeweeks soepje van restjes die de aspergeboer je umsonst meegaf
Heerlijk soepje!

Over naar de sobere orde van de dag.
Merkwaardig hoe de dingen gaan, nooit veel trek gehad in zoet en nu het niet zo verstandig is te snoepen, kan ik het slecht laten liggen…

Dus weer proberen in de routine van verstandig eten te komen.

De hemel zij geprezen heb ik een goed logeeradres gevonden voor mijn oude hondje, waar ze gewoon op haar eigen kussen in huis mag liggen en niet buiten in een kooi.
De afgelopen dagen is toch duidelijk geworden dat ze echt niet meer alleen kan zijn.

Dit is wat ik zie!

Ik hoor alleen vogels, alles reageert op elkaar. Er vliegen verfrommelde onvermoeibare mezen van links naar rechts om hun jongen te voeren. Nooit gedacht deze lange winter, dat dit weer het beeld zou zijn.
Slakken zo zwaar het lijken forse stenen als ik ze in handen heb.
Er is gegraven en gewerkt, opzij en achter, de wal zakt langzaam in elkaar, vertoont scheuren. Ingrijpen?

In de late namiddag komt prachtig licht binnen. Ik probeerde het te vangen in dit boeket, wit en ( lime) groen en het teerste roze. Schoonzus bracht het mee, ik geloof niet dat ik ooit zo’n prachtig boeket kreeg.
In Vijlen wordt gekampeerd, dat heb ik voorbij laten gaan, met de verwarming aan hebben m’n botten nog moeite om warm te blijven. Hoop dat P het niet koud heeft in zijn caravan.
Hondje en ik houden elkaar gezelschap.
Deze Pinksteren gebruiken om op te ruimen en klaar maken voor de derde! verjaardag van A tje.
Ze tekende deze week haar eerste ‘gezicht’:

…zit erop! Koud? Beetje, vestje aan.
Nat? Viel mee.

In de 90 mensen kwamen het met ons vieren van 16.00 uur tot laat in de avond.
Sommigen lang niet gezien, het gesprek weer opgepakt alsof het dat van gisteren was, familie, dichtbij geluk, buren collega’s, groot en klein.
Zoveel dierbaren om ons heen.
Het was bij lange na niet de zomermiddag/avond die we ons voorstelden, maar het was absoluut een geslaagd feest. Er werd gesproken en prachtig gezongen door Verwante Stemmen.
Taart en bubbels, de cateraar die zijn best deed in de keuken, en zijn eigen personeel meebracht, twee lieve buurmeisjes die voor de drankjes zorgden en last but not least; onze eigen dochter en haar man die de regie hielden, vandaag alles weer mee afbraken en opruimden, afwasten etc.
Ik hoefde me echt alleen maar te bemoeien met mijn kleindochters en de bloemen.
Tot slot gingen we vandaag met de kleine meisjes pannenkoeken eten, en toen die op bed lagen dronken wij met ons vieren nog een heel mooie Pomerol. Op het leven!

Terug naar de orde van de dag; onze oudste kleindochter begint vandaag met haar eindexamens.
Toi toi toi Charley!

Warme maillootjes en vesten klaarleggen …
Het wordt koud, had ik maar gewoon pannen erwtensoep en stamppot besteld ;(
Gisteren weer gevallen, dit keer over een electriciteits snoer, blauw en gekneusd maar verder hebben we er gewoon zin in.

Ze is nog steeds beeldschoon maar langzamerhand wel een oude verwarde dame. Af en toe ‘s nachts een ongelukje, dus ging ze in de bench met de babyfoon aan en wij er 3-4 x per nacht uit ;(
Nu een schot tussen keuken en kamer.

Vanmorgen vroeg uit bed om de vlag te hijsen in dit schitterende zomerlicht, en meteen een zondagochtend ontbijt mee naar boven. Je voelt het al, godsamme wat een smak!
Was even van de wereld, en mijn hondje was in zoverre haar oude zelf, dat ze nog voor ik al mijn botten had betast en overeind was, de ham van de doorweekte croissants gebietst had.

Snel thuis!
En dat werd tijd, het geneuzel op de vierkante cm afgelopen en aan het grotere werk begonnen.
Echter…dit is bij de buren, wij wonen in de kuil beneden. Hopelijk beginnen ze bij ons deze zomer. Twee enorme stronken eruit en die rechts naast de machine is morgen aan de beurt.

Aangezien Jessie heeft besloten dat ze niet meer in een kinderbedje wil, hebben wij ook aan bedverhuizingen gedaan. Dit is mijn oude bedje, mijn vader bond de bodemplankjes stevig samen met touw en beschermde het hout zorgvuldig met een jute zak. Wij bewaarden het jarenlang voor als we ooit een kleinkind… Ze sliepen er allebei in en gaan nu over naar een groot bed. Mijlpaal!
Bedje gaat gewoon naar de zolder hoor.

25 april, de hele dag ( voor de helft ) in mijn tuintje.
De krent bloeit, wat heb ik daar naar verlangd… en de smalle rand voor de basaltblokken ook! Schattig, allemaal verwilderingsbollen uit de gewezen zaak van Rita van der Zalm.
De andere helft aan de telefoon afspraken maken, afspraken verzetten. Een krakkemikkig lijf begeeft zich van wachtkamer naar wachtkamer grrr

Het grote nieuws ontgaat me, de grote wereld ook. Wat wereldvreemd aan het worden? Geloof het niet, behoefte aan klein en dichtbij.