19-10-2021

313E005A-6325-4980-89F9-6AF6B33D950C

Just the two of us !…Early Spring Lake Tutira. Hawke’s Bay.

Geplaatst in Bloemen in mijn tuin, NZ | Getagged | Reacties staat uit voor 19-10-2021

03-10-2021

F467A501-38AD-457C-B50D-A335C5DF20DF 36995C23-CDCD-496B-9B80-73E7F533BAB3

Ze gingen naar the beach, en het lam ging mee. De lente begint daar, en maar goed dat ze daar zijn. In de Waikato is level 3 weer van kracht. De meisjes hebben vakantie dus is het sowieso nu prettiger om daar te zijn.
P en ik beleefden gisteren en vannacht de nachtmerrie van de ouder wordende mens; valpartijen met zere knie en gekneusde ribben als resultaat.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 03-10-2021

26-09-2021

F6CE0C27-FAF8-4BF3-A9DF-C265E5567E06 6126898C-B66E-4A9B-A7A0-3E18A98BE191

T was wat killig in NZ, maar ze liep als nooit tevoren, en maakte een verslag op school

 956494A8-925F-42F2-A110-349EEA049B9B 17189F9F-3406-4881-9339-FCB9330FE4F4

Zusje ook,veel in beslag genomen door het huis lammetje. 8 x dgs een flesje!

C4BFBCFE-601F-4E1A-A7CA-F81548F87856

kijk de lente komt eraan aan de andere kant, hier worden de nachten al wat kouder.
Eindelijk was onze kleine logee er weer eens, we stemden haar vrolijk met pannenkoeken in de Tornse Molen, prachtig in het vroege avondlicht. Én een bedje dichtbij onze slaapkamer. 56ED066C-0C27-4E67-B2A1-C0E0459DE81C 25B0D987-4236-49A3-B193-AC7CC90A7D36

Geplaatst in Algemeen, Familie, NZ | Reacties staat uit voor 26-09-2021

02-09-2021

Vandaag is Ans jarig en P treinde naar Maastricht, het is er gezellig appte hij net.
ook WG, en mijn beurt,

van Marieke Lucas Rijneveld:

.

Als het land niet meer plat is

.

Stropakken liggen als blokken roomboter in het weiland, hier heeft het

platteland een berg maar vanaf de berg gezien is alles plat, en we

stotteren terwijl we toch geen last van spraakgebrek, maar elkaar duidelijk

willen maken dat de meeste onderbrekingen ongepland zijn.

.

Je overall is te ruim bij je schouders, we zouden er twee dwergkonijnen

onder kunnen stoppen, dat staat toch beter als ze straks de boerderij een

injectie geven, in laten slapen als de hond van de boer twee sloten

verderop. Sommige onderbrekingen speelden zich af op de hooizolder

.

waar je je bezwete gezicht op mijn blote buik legde, mijn navel

vergeleek met een kijkgat in de schutting, daarachter kon je alles zien

wat zich in mij afspeelde en we zouden de berg onthoofden zoals je een

eitje en dan samen oud en knotwilgen, maar nu staat er een bord met een

.

blije man in pak erop met in zijn hand een stad als een zwarte kever.

Denk aan al die uitgestrooide boeren in de koeien getrokken die als

wandelende graven tussen de bloesems als rouwboeketten lopen, we klampen

ons aan elkaar vast en kijken naar het laatste huis op het platteland dat instort

.

als een composthoop zonder luchtholtes. Iemand zegt dat je meerdere

huizen kunt bewonen, dat een koe met zeven magen zich toch niet vaker

verslikt, en we vragen ons af hoe het je vergaat als je een maag wegneemt

wat je dan nog wel en niet zal kauwen. Mijn hoofd verstikt een dwergkonijn

.

omdat ik gebruikmaak van zijn schouder, ergens fladdert het baasje van de

kever, er zijn onderbrekingen in onderbrekingen, stiltes die naar kuilgras ruiken.

 

mooi? Heel mooi!
merkwaardig hoe dingen veranderen, dit gedicht uit 2016 raakt me diep.
Eigenlijk wilde ik wat vinden in een bundel van Willem van Toorn en die is opeens verouderd.

Ruim 4 maanden na de operatie, pijn is minder maar absoluut niet weg, grr Prachtige dag vandaag met al de herfst in het licht en lucht

Geplaatst in Algemeen, Gedichten | Reacties staat uit voor 02-09-2021

17-08-2021

gisteren in de krant een fijn stuk van Marjoleine de Vos dat ik maar in z’n geheel kopieer. Zo voelt het

De klimaatramp gaan we niet tegenhouden

Marjoleine de Vos

Dat het mensentijdperk zomaar over zou kunnen gaan in het vuurtijdperk. Of het watertijdperk. Ik kijk naar beelden van het Griekse Evia dat in het noorden van kust tot kust in brand staat – twee jaar geleden reed ik daar nog door de begroeide bergen, zwom in de zee bij Rovies, zong met de pensionhoudster het lied ‘Het grootste moment is nu’, onwetend, zoals de mens nu eenmaal altijd is, van het grote moment dat nog zou komen.

Op een hoogtekaart heb ik gekeken hoe hoog mijn huis boven NAP ligt. 1.75 m, niet veel, maar toch iets als het water komt. We hebben een ondergrondse watertank, die zat er al, fijn voor als het droog wordt.

En natuurlijk moet je oppassend zijn, doen wat je kunt: het huis is geïsoleerd aan alle kanten, er liggen 24 zonnepanelen op het dak, er staat een elektrisch autootje voor de niet al te grote afstanden, ik heb een treinabonnement, ik drink havermelk – en lach mezelf uit om al die futiliteiten, bij het zien van de verwachtingen, de voorspellingen, de maatregelen die nodig zijn om iets te veranderen.

We gaan deze klimaatramp helemaal niet tegenhouden. Ik geloof dat tenminste niet. Er zijn altijd zoveel landen die niet mee willen doen, zoveel grote financiële belangen, zoveel traagheid en onwil en onmacht en ongeloof – ‘we’, het we van alle mensen, gaan dit pas geloven als er dijken doorbreken, hongersnoden uitbreken, stromen vluchtelingen uit te hete gebieden op drift raken.

Je zou er somber en wanhopig van worden, maar, dat is het curieuze, ik word dat eigenlijk niet. Is het omdat ook mijn voorstellingsvermogen tekort schiet, of wat is het, is het dat de levensdrift sterker is dan de angst voor de toekomst?

Ik denk aan de brief in Leven en Lot van Vasili Grossman, waarin een moeder vanuit het getto aan haar zoon schrijft: „Hier zie ik dat hoop haast nooit samengaat met rede, het is iets onzinnigs en instinctiefs denk ik.” De mensen leven, zo schrijft ze, of ze nog jaren voor zich hebben, terwijl ze weten dat ze hier bijeen zijn gedreven om te worden afgemaakt, misschien al over een paar weken. De moeder, die arts is, verbaast zich erover dat ze intussen gewoon patiënten bezoekt en hun zegt om een paar weken oogdruppels te gebruiken, of een operatie in overweging geeft. Andere mensen trouwen, of voorspellen dat ze ineens zullen worden vrijgelaten. „Wat een rijkdom aan hoop!”

Ze kijkt om zich heen en kan niet geloven dat ze echt allemaal verdoemd zijn.

Zo kijken wij ook, weliswaar in een andere omstandigheid, maar toch. We menen nog veel tijd te hebben, al weet niemand hoeveel. Het maakt niet uit.

Ik lees een heerlijk boek van de kunstcriticus Martin Gayford over en met David Hockney, die in 2020 in zijn huis in Normandië het komen van de lente schildert, Spring Cannot Be Cancelled heet het. Geweldige, levenslustige titel. Ik krijg, zoals altijd als je naar werk van Hockney kijkt, of iets over of van hem ziet of leest, enorm veel zin om veel beter te kijken.

Voor ik in slaap val, denk ik niet aan overstromingen maar aan de zonsopgang die hij schilderde, allemaal kleine schilderijtjes achter elkaar waarop de duisternis plaats maakt voor overweldigend stralend licht.

Ik weet weer helemaal wat het is, een zonsopgang, ik zie het op zijn schilderijen, dat donker tegen de lichter wordende hemel, de kleur die terugkeert en ik voel in het donker liggend geen angst maar vreugde. Vreugde om het in leven zijn. Er is geen houden aan.

Marjoleine de Vos is redacteur van NRC.
Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 17-08-2021

14-07-2021

42554B00-3A1D-483B-9909-CC3732A67CB1

DAGGEDICHT – M. Vasalis (1909-1998) – Moeder

Moeder

Er was niets, dacht ik altijd, denk ik nog,
dat je niet kon. Heel mooie pakjes maken
ritselend met bruin papier –
de stroeve jampot opendoen, wonden verbinden
gireren, condoleancebrieven schrijven,
voorlezen, spreken in vijf talen, bijna
verdronken honden uit het water halen
levendig luisteren naar langdradige verhalen.
Maar bij het einde van het lied zei je:
ik kan het niet, liefje, ik kan het niet.
En je bedoelde doodgaan. Uren door het mulle zand
gestrompeld, houvast zoekend met je hand.
Ook dat heb je tenslotte gekund,
beminde. En aan het strand zal ik je later vinden.
Laat me je vinden. Je kan het toch?

(Uit: M. Vasalis Verzamelde gedichten. Van Oorschot – Beeld: kunstenaarsportretten van hun moeders: Lucian Freud ‘The Painters Mother Resting I’ – James McNeill Whistler ‘Whistler’s Mother’ – David Hockney ‘Mum’ – Vincent van Gogh – Portret van zijn moeder)

Geplaatst in Algemeen, U-V | Reacties staat uit voor 14-07-2021

02-07-2021

D6BB80D4-F27B-4B88-BF4E-9793A5A36FA5willem elschot

Geplaatst in Algemeen, Gedichten | Reacties staat uit voor 02-07-2021

27-07-2021

111EDFF8-B51D-4C7D-8F5E-55D3EB61C921

Vasalis, ‘ Nacht’

Uit
‘M. Vasalis. Verzamelde gedichten’,
Van Oorschot, Amsterdam,  12e druk 2021, blz 99.

#Vasalis

Geplaatst in Gedichten | Reacties staat uit voor 27-07-2021

23-06-2021

De langste dag alweer voorbij, en de kortste aan de overkant. Nu zo’n twee maanden ná de knieoperatie, en ik ben er nog niet. Maar wel op weg denk ik. Volgende week controle in de maartenskliniek, en Dan moet ik minimaal 90gr kunnen buigen.  Dat wordt hard werken.

D6EA0691-775B-4B9A-BD82-51BA078DCAE9
in mijn tuin is de pompoen gaan bloeien, dat worden dus vruchten, hoop dat ze voldoende plaats hebben.Van werken in de tuin komt het nog niet

 

Geplaatst in Algemeen, Bloemen in mijn tuin | Reacties staat uit voor 23-06-2021

17-06-2021

F75AC937-D942-453A-9613-2A327A477704

Zoete aardappel met bacon

Mijn vrienden vragen of ik plannen heb, en dan doelen ze op de vakantie. De meesten hebben al een reis geboekt. Dat in mijn hoofd het virus nog welig tiert, van alpha- tot deltavariant, houd ik voor me. Ik ben een hypochonder en ik weet het. Daarom ben ik op zoek naar een stil eiland met weinig inwoners en nauwelijks toeristen.

Neem Nieuw-Zeeland, daar waren de richtlijnen heel streng en lukte het de overheid – zo goed en zo kwaad als het ging – het virus in te dammen. Wil je dat land bezoeken, dan moet er familie wonen of moet je een verblijfsvergunning hebben, anders krijg je geen toegang. Ongeveer dertig hotels, van Sudima tot Pullman, zijn opgeëist door de overheid. De bezoekers zitten veertien dagen in isolatie.

Al die tijd verblijven ze op hun hotelkamer. Sommigen zetten, om fit te blijven, tienduizend stappen in de doucheruimte. Het eten staat driemaal daags voor de deur, in grote bruine zakken. Culinaire hoogstandjes zijn het niet. Medische controle zit ook in het pakket. Ben je na die twee weken coronavrij, dan mag je gaan: 1.900 euro armer en de vakantie moet dan nog beginnen.

Die Nieuw-Zeelandse keuken is heus een reisje waard, maar daarvoor hoeven we goddank het pand niet te verlaten. Daarom maken we vandaag een voedzaam ovenschoteltje. Kumara (zoete aardappel) met bacon.

Laat een klont boter in een koekenpan op een zacht vuurtje smelten en heel licht bruinen. Doe er de ui bij, bak glazig en voeg de knoflook toe. Doe korte tijd later de bacon erbij en bak mee. Voeg de kruiderij toe. Schep de bloem erdoor. Giet dan de melk erbij en roer het geheel tot een stevige saus. Mocht die te dik worden, dan kunt u altijd wat extra melk toevoegen. Strooi de kaas erdoorheen (houd wat achter) en roer nog even goed.

Vet een ovenschaal in. Snijd de zoete aardappel in schijfjes van een ½ centimeter. Leg ze dakpansgewijs in de ovenschaal. Giet de saus eroverheen. Zet de schaal in de oven en bak gedurende 40 minuten op 180 graden lekker goudbruin. Garneer met de peterselie en het restant geraspte kaas.

Ik serveerde er groene veldsla bij met een olijfolie-muntdressing.

Hoofdgerecht voor 2 personen

flinke klonten boter

1 flinke ui, gesnipperd

1 teen knoflook, gehakt

100 g bacon, in flinters gesneden

peper naar smaak

wat geraspte nootmuskaat

snuf paprikapoeder

2 eetl. bloem

350 ml melk

50-75 g oude kaas, geraspt

3 zoete aardappelen, geschild

wat takjes platte peterselie, gehakt

Zo, nou hoor je het eens van een ander, volgens L wordt het wel 2022 eer we daar zonder problemen naar toe kunnen.
Dan maken we vanavond in onze eigen keuken dit zoete aardappel gerecht.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 17-06-2021